Archive

Archive for the ‘Літаратурная суполка’ Category

Гармонія каляровай паэзіі Юрася Шамецькі

23 чэрвеня ў культурным жыцці беларускамоўнай Атавы (Канада) адбылася значная падзея – імпрэза з нагоды выхаду ў свет новага зборніка вершаў Юрася Шамецькі «Непрадказальнае». На сустрэчу з паэтам да яго ў госці прыйшлі шматлікія аматары паэзіі і проста сябры. Аўтар з натхненнем пазнаёміў слухачоў са сваім новым зборнікам.

«Непрадказальнае» Юрася Шамецькі – гэта пошук гармоніі ў жыцці, спроба звязаць супярэчлівыя і, на першы погляд, несумяшчальныя рэчы і рэчаіснасці: любоў да роднай Беларусі і зноўку пабудаванае жыццё ў Канадзе, успаміны дзяцінства і пульс сучаснасці, адарванасць ад матулінага вогнішча і шчырае канадыйскае асяроддзе.

Калі слухаць вершы Юрася, паступова прыходзіць пачуцце гармоніі, а супярэчнасці зліваюцца ў адну лёгкую і прыемную мастацкую прастору.

Чытаць далей…

БІНІМ на Кангрэсе Федэрацыі гуманітарных і сацыяльных навук Канады – 2017

З 27 мая па 2 чэрвеня 2017 года ў Райерсон універсітэце ў Таронта (Ryerson University, Toronto, Ontario) праходзіў 86-ты  штогодны кангрэс Федэрацыі гуманітарных і сацыяльных навук Канады. На Кангрэсе вынікі сваёй апрацы прадстаўлялі звыш 8000 даследчыкаў, аб’яднаных у больш чым 70 навуковых ассацыяцый. Па традыцыі ў Кангрэсе прынялі ўдзел сябры Беларускага інстытута навукі і мастацтва ў Канадзе (БІНІМ). Даследчыкі з БІНІМу ўваходзяць у Канадыйскую асацыяцыю славістаў (КАС). Гэта асацыяцыя аб’ядноўвае навукоўцаў, што займаюцца вывучэннем славянскай гісторыі, мовы, палітыкі, культуры і літаратуры (балканскія краіны, Беларусь, Польшча, Расія, Украіна і інш.).

Чытаць далей…

Беларускі паэт з Канады: Нават не гаворачы па-беларуску, нашы людзі адчуваюць патрэбу быць беларусамі

Юрась Шамецька, беларускі паэт з Канады, падзяліўся з прэс-службай “Бацькаўшчыны” планамі выдання сваёй новай кнігі, думкамі пра заўважныя нават з Канады змены ў побыце мінчукоў, а таксама пра тое, як на яго паўплывала знаёмства з Івонкай Сурвіллай, і што ў жыцці нічога не бывае выпадкова.

https://zbsb.org/news/zbsb/11677/?sphrase_id=38938

Літаратурная вечарына ў Атаве

27 кастрычніка 2012 года ў Атаве адбылася прэзентацыя адразу двух паэтычных зборнікаў  атаўскага паэта Пётры Мурзёнка “Крыніца” (Менск, 2011) і “Пакуль нашыя анёлы лётаюць над акіянам” (Атава, 2012).

Пётра Мурзёнак нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў у пасёлку Дунілавічы, на Пастаўшчыне. Дзяцінства прайшло ў вёсцы Дварчаны. Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут. Доктар медыцынскіх навук, мае 157 навуковых публікацый. Вершы, па словах аўтара, пачаў пісаць у 1995 годзе. Акрамя прэзентаваных кніг, мае зборнік вершаў “Быліна мая, Беларусь ”, які быў выдадзены ў 2000 годзе. Жыве ў Атаве, Канада.

Пётра Мурзёнак пазнаёміў сваіх чытачоў, якіх ў гэты цёплы восеньскі вечар сабралася больш за сорак, са сваімі апошнімі вершамі, ў якіх акрэсліваецца цвёрдая грамадзянская пазіцыя аўтара, адчуваецца трывога за стан беларускага слова, беларускай мовы, за лёс радзімы.

О, народзе, такі цяжкі шлях твой!

Ці мы будзем калі мець нагоду

Гаспадарыць у краі свабодным!

 

У зборніках можна знайсці шмат лірычных і настальгічных настрояў, але пры гэтым, здаецца, што аўтар ніколі не пакідаў сваю “родную старонку”, і Радзіма заўсёды знаходзіцца побач: у думках, у марах, у памяці . Аўтар трывала і ўмела падарожнічае па часе і прасторы, вяртаючыся то ў родную вёску, дзе некалі жыў сам, дзе жылі яго бацькі, то ў снежаньскі Менск 2010 года, то аказваецца на сходзе продкаў у Чарэмушніках Падзісенных ў 2020 годзе.

А любімых мясцін не злічыць ў родным краі,

Ад дзіцячых гадоў тыя вобразы маем,

Як жывыя штодня прадстаюць прад вачыма,

Будзяць сэрца уночы і днём – бо Айчына.

 У вялікай колькасці вершаў Пятра Мурзёнка адчуваецца сыноўская ўдзячнасць бацькам, якія ўсё жыцьцё былі побач, нават, прыехалі ў Канаду. Яны заўсёды прысутнічаюць на паэтычным полі аўтара. Адчуваецца, што гэтая любоў да бацькоў, да сваіх прашчураў, натхніла паэта на напісаньне паэмы “Сказ пра Сільвестра” , у якой распавядаецца пра жыцьцё і лёс дзеда аўтара, Сальвука – так называлі дзеда ў вёсцы. Распавядаючы пра свайго дзеда, аўтар умела ўпісвае ў тэкст пераказ старажытных беларускіх балад (“Сказ пра ваўкалака”, “Сказ пра Плячку”), апісвае прыход у Сальвукову хату знакамітага беларускага мастака, фалькларыста, падарожніка Язэпа Драздовіча.

Акрамя паэтычных твораў, у кнізе “Пакуль нашыя анёлы лётаюць над акіянам” шырока прадстаўлены артыкулы, інтэрв’ю, тэксты выступаў аўтара, пачынаўчы з 1993 года. Кніга мае шмат фотаздымкаў, якія адлюстроўваюць жыцьцёвы шлях Пётры Мурзёнка.

Вечарына прайшла па-сяброўску, прыемна, прымусіўшы на некаторы час забыцца пра тое, што ўсе прысутные знаходзяцца далёка ад Беларусі, так усё было па-роднаму, па-беларуску.

Шлях да вяртання

“Шлях да вяртання” — гэта назва зборніка вершаў Юрася Шамецькі. Зборнік выйшаў у гэтым годзе ў Мінску і 11 верасня адбылася яго прэзентацыя, якая праходзіла ў садзе, дзе жыве сям’я Шамецькаў, і на якую прыйшло звыш пяцідзесяці беларусаў, якія пражываюць у Аттаве. Юрась Шамецька пачаў пісаць вершы даўно, год двадцаць таму назад. Былі вымушаныя перапынкі, адзін з якіх быў звязаны з пераездам на жыццё ў новую краіну, Канаду. Са слоў паэта вершы больш актыўна пісаліся ў апошнія гады.

Пагода спрыяла паэтычнай вечарыне. Было цёпла, ласкава свяціла сонца. Гледачы ўладкаваліся ў зручных крэслах і прыгатаваліся да сустрэчы з паэзіяй. На пачатку Юрась Шамецька распавёў, калі ён пачаў пісаць вершы, што яго натхняла, і чаму зборнік мае такую назву. “Шлях да вяртання” – гэта назва, якая увасабляе жыццёвую пазіцыю паэта, гэта вяртанне да радзімы, да Бога, да сваіх беларускіх каранёў, вяртанне да мовы. У зборніку многа прыгожых, лірычных вершаў. Безумоўна, каб атрымаць поўнае уражанне ад вершаў іх трэба чытаць. Хачу прывесці толькі адзін верш, які Юрась прысвяціў роднаму Мінску.

* * *
Не шукаю я пары змагання,
не бывае тут пары дажджоў…
Ў Мeнск стары, як крылы для вяртання,
я білет шчаслівы не знайшоў.

Горад мой без золата і бронзы,
абмінуўшы славу і прэстыж,
ў скрыжаваннях вуліцаў бясконцых
знойдзе мне мой ратавальны крыж.

Я блукаю, каб знайсці адказы…
Ён, як храм стаіць паміж вятроў —
горад непакораны ў паразах,
не зламаны дзідамі вякоў.

Ён і сёння дорыць водар чысты,
ў акварэльных променях дажджу.
Дапаможа вызначыць празрыста
шлях адзіны, па якім пайду…

Чытаць далей…